Nieuwjaarsdag / New Year’s Day

(For English please scroll down)

Ze zitten op een kluitje bij elkaar. Drie meisjes, alle drie een andere kleur blond, alle drie hun pyjama nog aan. Mijn eigen dochter in het midden, de twee zusjes om haar heen. En rondom, op de bank, stapels fotoalbums. De nieuwe, digitale, liggen dun en sierlijk op elkaar gestapeld. De oude, dikke, plompe fotoalbums, zuchten van gewicht en vallen bijna van de bank. Op tafel kijken de vette, overgebleven oliebollen ons nog aan. Ik hou een kop thee in mijn hand en probeer wakker te worden.

De twee zussen kijken naar de foto’s uit het jaar waarin hun ouders getrouwd waren. Vooral de oudste kijkt nadrukkelijk naar haar ouders. Hun gezichten, open en gelukzalig, hun verliefdheid, de hoopvolle vreugde bij iedereen op de foto’s. Mijn blik valt op haar gezicht, haar expressie, de glinstering in haar ogen. En ik zie daarna de onzichtbare sluier van ontgoocheling als de betovering weer verbroken is. Ze zegt niks, maar ik vraag me toch af hoe het is om zo klein te zijn en gevangen te zitten tussen twee ouders die niet eens meer met elkaar kunnen praten. Mijn dochter, opmerkzaam als altijd, zegt hardop “wat waren jullie jong en mooi daar”. En nadat het kwaad geschiede probeert ze uit alle macht het goed te maken door te roepen “maar dat ben je nog steeds mama, echt”. Nou ja, toen ik zo oud was vond ik iemand van 30 al stokoud. Ik voel me echt niet aangesproken.

“Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?” Ik kijk mijn vriendin aan, en voordat ik iets kan zeggen barst ze in een waterval van woorden uit.
“Oh, maar dat was ook op een oud en nieuw feest! Het millennium feest, de overgang van 1999 naar 2000, weet je. Dat was toen echt heel wat, overal fantastische feesten! En de angst voor de millennium bug, weet je nog. En “Waiting for Tonight” glitter! Ik had net een paar maanden verkering met je vader, en toen gingen we naar dat feest. Zoveel mensen bij elkaar. Gekkenhuis. Maar goed, toen kwam ik Oriana tegen.”

Dan valt ze even stil. “Het jaar 2000, lijkt niet zo lang geleden”.

“Jee, dat is dus 19 jaar geleden”, reageer ik alsof ik een moeilijke rekensom had opgelost. En bijna vol eerbied kijken we elkaar aan, beide bezig om te laten bezinken wat deze rekensom voor waarde heeft.

Na heel veel gehang en sloom ontwaken, en een ontbijttafel rond lunchtijd, gaan we naar buiten met z’n allen. We kletsen een hoop, we bespreken plannen voor dit jaar, of maken we een paar nieuwe ad-hoc. Maar mijn gedachtes stromen verder geruisloos door mijn hoofd. Het jaar 2000. Toen ik zo klein was leek dat een magisch getal. Niet alleen voor mij, voor iedereen. Het was een soort adagium in gesprekken over de toekomst. Het 1999 van Prince was echt toekomstmuziek. Ik had het al heel vroeg uitgerekend, in het jaar 2000 zou ik 23 worden. Dat leek me echt al heel volwassen. Ik had mijn mijlpalen geslagen. Sweet 16 worden, want dat klinkt zo leuk. 18, klaar met school en eindelijk op kamers. 21 omdat ik op de 21ste jarig ben, en dus dubbelfeest. En dan het magische jaar 2000. Daarna waren er geen mijlpalen. Daarna was het maar de vraag of we met z’n allen de Enterprise op moesten en misschien na een rood, gloeiend, Total Recall oord zouden moeten verkassen. Het gat in de ozonlaag was dreigend.

Het Millennium was daar ineens. Enkele minuten vuurwerk, vervoering en extase. Daarna kwam de rest, de afgelopen 19 jaar. Met een hoop nooit gedachte mijlpalen. Ik kijk naar onze kinderen, die er toen bij lange na er niet waren. In ieder geval een van hen is gevangen in hetzelfde hersenspinsel web. “Maar dat was wel echt heel bijzonder, toch”?!, zegt een van de meisjes. “Het jaar 2000. Zo’n rond getal. Zo anders. We zullen nooit het jaar 3000 meemaken”. Je ziet iedereen nadenken. Nee, dat is waar ook.

Eindelijk buiten. Het voelt heerlijk fris, droog en niet echt koud aan. Het voelt in ieder geval niet echt als winter. De kinderen rennen opgelucht rond. Mijn zware hoofd lijkt een lichte kater te dragen. Of ik word toch echt verkouden. En dan begint iemand te gillen: “wow, echt, wooooow, moet je kijken, een gigantische regenboog”. We rennen allemaal naar dat plek, draaien ons om en kijken naar de hemel. Daar, in felle, scherpe kleuren, strak getekend op de grijsblauwe lucht, zo dichtbij dat je er bijna naar toe kan hollen: een heel regenboog. Twee potjes met goud. De oo’s en aa’s worden een paar seconden later vervangen door mobieltjes die de lucht in schieten. En dan breekt de zon door terwijl het tegelijkertijd ook begint te miezeren. Ik probeer pedagogisch uit te leggen hoe een regenboog zich vormt als ik ook ga gillen: “ twee regenbogen, kijk, kijk, een dubbele regenboog”. De opwinding neemt toe. Maar de zonnestralen ook. En binnen enkele seconden, beginnen beide regenbogen snel te vervagen.

Verrukt, opgewonden, euforisch, blij. We trekken de conclusie dat dit een teken was. Dit moet een heel goed jaar worden. Vol met goeie moed en goeie zin lopen we terug naar de auto. Het jaar 2019 is nu echt begonnen.

IMG_0570 (1)

They are sitting close to each other. Three girls, all three of them a different shade of blond, all three still in their pyjama’s. My own daughter in the middle, the two sisters each on one side of her. And around them, on the sofa, stacks of photo albums. The new, digital ones, are stacked thinly and gracefully on each other. The old, fat, plump photo albums, are suffering from overweight and almost falling off the sofa. On the table the remaining greasy “oliebollen” (typically new year’s Dutch kind of donuts) are staring at us. I hold a cup of tea in my hand and try to wake up.

The two sisters look at the photos from the year in which their parents were married. Especially the eldest looks attentively at her parents. Their faces, open and blissful, the look of love, the hopefulness and joy of everyone in the picture. My gaze falls on her face, her expression, the sparkle in her eyes. And then I see the invisible veil of disenchantment when the spell is broken. She does not say anything, but I wonder how it is to be so small and trapped between two parents who can not even speak with each other. My daughter, attentive as always, says aloud ” you were so young and beautiful back then”. And after the harm is done, she tries to make up for it by saying “but you’re still mommy, really”. Well, when I was her age, I thought a 30 year old was old. I really do not feel insulted.

“How did you actually get to know each other?” I look at my friend, and before I can say something she bursts into a waterfall of words.
“Oh, but that was also at a New Year´s party! The millennium party, the transition from 1999 to 2000, you know. That was really a big fuss, fantastic parties everywhere! And the fear of the millennium bug, do you remember? And “Waiting for Tonight” glitters! I was dating your father just a few months, and then we went to that party. So many people together. Madness. Anyway, there I came across Oriana”.

Then she stops for a moment. “The year 2000, it doesn`t seem that long ago”.

“Yes, it´s 19 years ago”, I react as if I had solved a difficult calculation. And almost full of reverence we look at each other, both trying to figure out what the value of this calculation is.

After a lot of hanging around, and a breakfast table at noon, we finally go outside. All this time, we chat a lot, we discuss plans for this year, or we make a few new ones ad hoc. But my head is quietly overflown by through. The year 2000. When I was so small, it seemed like a magical number. Not just for me, for everyone. It was a kind of adagium in conversations about the future. Prince’s 1999 was truly music of the future. Very early on I did the math, in the year 2000 I would turn 23. That really seemed very mature to me. I had planned my milestones ahead. Sweet 16, because that sounds so nice. 18, finished with school and finally in moving out. 21 because my birthday is on a 21st, and therefore a double party. And then the magical year 2000. Then there were no milestones. After that, the question was whether we should all get on the Enterprise and maybe look for a red, glowing, Total Recall like resort. The hole in the ozone layer was imminent.

The Millennium was suddenly there. A few minutes of fireworks, ecstasy and excitement. Then came the rest, the past 19 years. With a lot of never thought milestones. I look at our children, who were not in the stars yet. At least one of them is trapped in the same web of thoughts. “But that was really special, right?”, says one of the girls. “The year 2000. Such a round number. So different. We will never experience the year 3000 “. You see everyone letting this new discovery sink in. Indeed.

Finally outside. It feels wonderfully fresh, dry and not really cold. In any case, it does not really feel like winter. The children run around relieved. My heavy head seems to be fighting a hangover. Or I am really getting a cold. And then someone begins to scream: “wow, really, wooooow, come and see, a gigantic rainbow”. We all run to that place, turn around and look at the sky. There it is, bright, sharp colors, tightly drawn on the gray-blue sky, so close to us that you can almost run towards it. An entire rainbow. Two pots of gold. The O´s and A´s are replaced a few seconds later by mobile phones that shoot into the air. And then the sun breaks through while it starts to drizzles. I try to explain pedagogically how a rainbow works when I start screaming myself: “two rainbows, look, look, a double rainbow”. The excitement is increasing. But the sun’s rays too. And within seconds, both rainbows start to fade away.

Delighted, excited, euphoric, happy. We conclude that this was a sign. This must be a very good year. Hopeful and full of good cheer we walk back to the car. The year 2019 has really begun.

1 Comment

Filed under Daily walks, English, Little moments, Nederlands, Storytelling, writing

One response to “Nieuwjaarsdag / New Year’s Day

  1. Jeetje, het duurde half jaar voor ik je tekst ook vond :). En wat zijn we allemaal ook weer verder van deze 2 januari of die ervoor…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s